Kolejna rocznica urodzin Andrzeja Witosa.

139 lat temu, 8 listopada 1878 r. urodził się Andrzej Witos (1878-1973), rolnik, działacz ruchu ludowego, brat Wincentego Witosa.

Od 1902 mieszkał w Jasionowie (z przerwą na lata 1905–1907, gdy przebywał w USA), od 1928 w Krasnem w powiecie złoczowskim, prowadził gospodarstwo rolne. Należał do PSL, PSL „Piast” i Stronnictwa Ludowego. W latach 1922–1927 był posłem na Sejm I kadencji. Był prezesem kółka rolniczego w Jasionowie i Krasnem, w latach 1934–1939 wójtem gminy Krasne. W latach 1928–1931 członek Rady Naczelnej PSL „Piast”.

Po agresji ZSRR na Polskę, w 1940 został deportowany na Syberię, w 1941 uwięziony w łagrze jako prezes Związku Osadników województwa tarnopolskiego. Po uwolnieniu w wyniku układu Sikorski-Majski w latach 1942–1943 był pracownikiem ambasady Rzeczypospolitej Polskej w ZSRR, organizował opiekę nad ludnością polską w Azerbejdżanie. Od maja 1943 był członkiem Związku Patriotów Polskich. Ponadto był członkiem Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego, gdzie krótko (do 9 października 1944) kierował resortem rolnictwa i reform rolnych; był też posłem do Krajowej Rady Narodowej.

Był działaczem SL „Wola Ludu”. W latach 1944–1945 był członkiem władz naczelnych Stronnictwa Ludowego, a po rozłamie w SL należał do grupy większości działaczy, która wraz ze Stanisławem Bańczykiem przystąpiła po sierpniu 1945 do Polskiego Stronnictwa Ludowego pod kierownictwem Stanisława Mikołajczyka (nominalnym prezesem PSL był do swej śmierci w październiku 1945 Wincenty Witos). Od 1945 do 1949 był członkiem Rady Naczelnej PSL. Od 1949 krótko należał do Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. Jednocześnie, w latach 1945–1950, był szefem Oddziału Wojewódzkiego Państwowego Urzędu Repatriacyjnego w Łodzi. W latach 1947–1950 był posłem na Sejm Ustawodawczy. Jak wiele osób o podobnym losie, liczył na budowę niepodległego państwa polskiego po pokonaniu hitlerowskich Niemiec przez Związek Radziecki. Nie godząc się na postępującą stalinizację Polski, złożył w 1950 r. mandat poselski i wycofał się z działalności politycznej. Wrócił do ZSL po 1956, nie pełniąc jednak już istotnych funkcji w życiu publicznym, poświęcił się pielęgnowaniu pamięci i spuścizny po bracie. Zmarł w 1973. Pochowany został na cmentarzu pw. św. Rocha na Radogoszczu (ul. Zgierska 145) w Łodzi.

Przemysław Grabowski

koordynator FMS

powiat Łódź-Miasto

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *