Bolesław Wysłouch

Bolesław Wysłouch (ur. 22 listopada 1855 w majątku Socha, zm. 13 września 1937 we Lwowie) – polski współorganizator ruchu ludowego w Galicji i publicysta, senator I kadencji w II Rzeczypospolitej, socjalista, wolnomularz we Lwowie w okresie zaborów.

Pochodził ze szlacheckiego rodu Wysłouchów z Polesia. Ukończył Instytut Technologiczny w Petersburgu jako inżynier chemik. Był członkiem kółek studenckich. Od 1881 był związany z Ludem Polskim Bolesława Limanowskiego. Więziony przez 3 lata w Cytadeli Warszawskiej, po zwolnieniu osiadł we Lwowie.

Był wydawcą i redaktorem szeregu pism: „Przegląd Społeczny”, „Kurier Lwowski” (redaktor naczelny w latach 1887–1919), „Przyjaciel Ludu” (1889–1902). W 1886 opracował program dla samodzielnej partii chłopskiej.

W 1894 był inicjatorem utworzenia Towarzystwa Demokratycznego Polskiego, a w 1895 Stronnictwa Ludowego w Galicji, w którym był członkiem Rady Naczelnej (od 1903 partia występowała pod nazwą „Polskie Stronnictwo Ludowe”). W latach 1912–1913 był prezesem partii PSL – Zjednoczenie Niezawisłych Ludowców, w latach 1913–1923 członkiem PSL „Piast”, w okresie 1923–1925 członkiem PSL „Wyzwolenie”, w 1925 członkiem Klubu Pracy. W okresie 1922–1927 był senatorem. W 1928 wycofał się ostatecznie z życia politycznego.

Był mężem Marii Wysłouchowej, działaczki społecznej i oświatowej, organizatorki ruchu ludowego w Galicji. Gdy owdowiał, jego drugą żoną została Bronisława Wysłouchowa, pułkownik Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, inspektor Pomocniczej Służby Kobiet.

Zmarł 13 września 1937 we Lwowie. Został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim.

Źródło: wikipedia