Ludowy Związek Kobiet.

Już od początku II wojny światowej, okupanci niemieccy jak i radzieccy, rozpoczęli na terytorium naszej Ojczyzny konsekwentną politykę mającą na celu zniszczenie kultury polskiej i eksterminację polskiego społeczeństwa. Najeźdźcy opierali swoje działania na bezpardonowym mechanizmie terroru, zastraszeniach i zabójstwach. Terror dotyczył zarówno aspektów materialnych, takich jak konfiskata majątków, obowiązkowe kontyngenty, celowe niszczenie polskiego majątku poprzez podpalenia czy wysadzanie budynków, jak i aspektów ideologicznych. Okupanci bardzo konsekwentnie dokładali starań, aby zniszczyć polską tradycję, historie, wartości i tożsamość. Czynili to poprzez nachalną propagandę, ateizację życia społecznego, wyniszczanie polskiej inteligencji i rozbijanie wspólnoty narodowej. W tej tragicznej i bolesnej atmosferze rodził się polski ruch oporu, wobec wrogiej okupacji. W ramach tego ruchu istotną role wypełniały ludowe środowiska kobiet.

Maria Szczawińska

W styczniu 1942 roku Centralne Kierownictwo Ruchu Ludowego powołało Ludowy Związek Kobiet, konspiracyjną organizację Ruchu Ludowego ściśle współpracującą z Batalionami Chłopskimi i Stronnictwem Ludowym „Roch”. Ludowy Związek Kobiet w swej strukturze organizacyjnej funkcjonował w ramach 9 wydziałów, takich jak: wydział organizacyjny, społeczno – gospodarczy, propagandowy, prasy i wydawnictw, dziecka, zdrowia i opieki społecznej, kształcenia kobiet, prawa i Zielonego Krzyża. Ludowy Związek Kobiet, w ramach swej działalności, prowadził służbę sanitarną oraz obsługę konspiracyjnej łączności, kolportażu wydawnictw anty-okupacyjnych. LZK był organizacją samodzielną. Mimo to, stanowił nierozerwalną część podziemnego ruchu ludowego. Jego działalnością kierował trzyosobowy zespół w składzie: Maria Szczawińska „Czarna Maria”, Anna Chorążyna „Hanka”, Weronika Tropaczyńska-Ogarkowa. Organami prasowymi LZK były: „Żywią”, „Wiadomości Kobiece”, „Chłopka”. LZK było jedyną organizacją w okupowanej Europie, która wydawała podziemne pisemko dla dzieci – „Biedronka”.

Hanna Chorążyna

Do priorytetowych działań związku zaliczyć należy także roztaczanie opieki nad rodzinami więzionych i pomordowanych oraz organizowanie pomocy sanitarnej dla walczących oddziałów Batalionów Chłopskich. Organizacja prowadziła również bardzo potrzebną działalność kulturalno – oświatową, która budowała kapitał społeczny na polskiej wsi, pozwalała podnosić świadomość polskiej społeczności, a także chronić polskie wartości i tradycje niepodległościowe. Ludowy Związek Kobiet prowadził również działalność oświatowo-wychowawcza, samokształceniowa i samopomocowa. Członkinie LZK organizowały biblioteki wiejskie, kursy korespondencyjne, szkoliły się jako wychowawczynie dziecińców wiejskich, zdobywały doświadczenia w prowadzeniu gospodarstwa domowego. Pracę szkoleniową prowadzono na kursach-konferencjach, na których poruszano problemy społeczno-polityczne. Powołanie i rozwój struktur Ludowego Związku Kobiet i Zielonego Krzyża były niezwykłym osiągnięciem kobiet wiejskich. Należy pamiętać, iż w organizacji LZK, łącznie z sanitariuszkami ZK, działało i walczyło ok. 20 tys. kobiet, co stanowiło ogromny potencjał i realną siłę w walce z okupantami. O krwi przelanej przez kobiety polskiej wsi w walce z okupantami winniśmy pamiętać zawsze i nigdy nie pozwolić na to, aby ta ofiarność i męstwo zostały zapomniane.

Sylwester Śmiech

PSL Lublin, doktorant KUL

Wykorzystane zdjęcie główne pochodzi ze strony Muzeum Historii Spółdzielczości w Polsce http://mhs.org.pl/repozytorium/fototeka/kurs-laczniczek-sanitariuszek/

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *